• De grote vraag: waar staan we eigenlijk?

    Toen bekend werd dat onze U15 door het KNKV voor de veldcompetitie was ingedeeld in de Hoofdklasse, moesten coaches Hans de Gooijer en Emile Valkestijn daar eerlijk gezegd wel even goed over nadenken. Natuurlijk wil je je spelers zoveel mogelijk uitdagen, maar iedere week tegen de beste jeugdteams van Nederland spelen is nogal wat. Tegenstand is goed voor de ontwikkeling, maar als je iedere zaterdag kansloos van het veld loopt en nauwelijks aan korfballen toekomt, bereik je uiteindelijk het tegenovergestelde.

    Niet veel later kwam ook de zaalindeling binnen en bleek dat VIKO ook daar in de Hoofdklasse was ingedeeld. Met tegenstanders als PKC, DVO en SKF in het vooruitzicht werd steeds duidelijker welke stap deze ploeg ging maken. En dus hing er voorafgaand aan het seizoen vooral één grote vraag boven de groep: waar staan we eigenlijk met deze U15?

    De voorbereiding werd serieus aangepakt. Voor de zomervakantie kregen de spelers een trainingsschema mee om ook tijdens de vakantie hun kracht en conditie op peil te houden. Na de vakantie volgden enkele oefenwedstrijden, maar die gaven nog weinig antwoord op onze vraag. De tegenstanders bleken helaas niet helemaal representatief en de wedstrijden werden ruim gewonnen. Leuk natuurlijk, maar een echte graadmeter voor wat ons in de Hoofdklasse te wachten stond, waren ze niet. Uiteindelijk moest de competitie zelf het antwoord gaan geven.

    5 september 2026: een historische dag voor VIKO

    En toen was het zover: zaterdag 5 september 2026, de dag waarop KV VIKO voor het eerst in de geschiedenis met een jeugdteam een officiële wedstrijd speelde op het hoogste niveau van Nederland. HKC uit Hardinxveld-Giessendam was de tegenstander. Toen zij kwamen aanlopen, wisten we eigenlijk meteen genoeg: we moeten aan de bak. Vooral het lengteverschil bij de dames was enorm, maar gelukkig wordt korfbal niet alleen in centimeters beslist.

    Tijdens de wedstrijdbespreking werd de ploeg nog één keer op scherp gezet. Ook als we dik achter zouden komen, zouden we blijven gaan. Iedere wedstrijd op dit niveau is immers een kans om individueel én als ploeg beter te worden. Na een voorzichtig begin was het Mick Godthelp die de historische eerste treffer maakte: 1-0. Die voorsprong gaf vertrouwen en de 4-2 bij rust gaf vooral geloof: we kunnen deze wedstrijd gewoon winnen.

    En dat deden we. Met een 7-5 overwinning pakte VIKO bij het historische Hoofdklassedebuut direct de eerste twee punten. Misschien konden we op dit niveau toch meer dan we vooraf hadden durven denken.

    We kunnen mee op dit niveau

    Een week later volgde direct een heel andere test: uit tegen Dalto, een vereniging met jeugdploegen die al jaren tot de Nederlandse top behoren. Ook daar opende VIKO brutaal de score, ditmaal via Jurre Schuemie met een prachtige diepe bal. We konden op verschillende momenten goed aanhaken, maar Dalto bleek uiteindelijk terecht een maatje te groot: 15-7. Toch was ook deze wedstrijd belangrijk. We hadden verloren, maar zeker niet het gevoel dat we niets op dit niveau te zoeken hadden. Integendeel.

    Daarna kwam Woudenberg op bezoek. Op basis van de overige uitslagen zou dat een wedstrijd moeten worden die ruim in ons voordeel uitviel, maar juist dan ontstaat een andere uitdaging: onderschatting. De opdracht was daarom duidelijk: jezelf de wedstrijd in spelen door vanaf minuut één scherp te verdedigen, overal druk te geven en aanvallend direct goed te beginnen.

    Dat deed de ploeg uitstekend. Bij rust was de overwinning met een 13-1 voorsprong eigenlijk al binnen en waren er prachtige aanvallen te zien. In de tweede helft haperde één vak aanvallend wat meer en bleef de teller uiteindelijk op ‘slechts’ 18-1 steken. Een week later volgde de return in Woudenberg. De ruime thuisoverwinning zat misschien nog iets te vers in het achterhoofd en het spel was niet altijd even goed, maar met 15-4 gingen ook daar de punten mee naar Vianen.

    Ondertussen gebeurde er iets interessants in de andere wedstrijden. Dalto bleek aanzienlijk meer moeite met HKC te hebben dan wij vooraf hadden verwacht. HKC won thuis enigszins verrassend met 7-2 en een week later eindigde het onderlinge duel in 7-7. Ineens veranderde daarmee ook de situatie voor VIKO.

    Met nog twee wedstrijden te spelen werd het heel concreet: één keer winnen en onze U15 zou zich in haar allereerste Hoofdklasseseizoen direct plaatsen voor de kampioenspoule.

    Eén wedstrijd voor een plek in de kampioenspoule

    Op zaterdag 3 oktober volgde de eerste kans, opnieuw tegen HKC. De uitwedstrijd was vroeg, maar er was goed getraind, de koppies stonden op scherp en de beelden van de eerste wedstrijd zaten nog vers in het geheugen.

    Zoals inmiddels bijna gebruikelijk pakte VIKO de leiding. Isa-Britt de Gooijer zorgde voor de 0-1 en de ploeg liep uit naar een 2-5 voorsprong. HKC kwam voor rust nog iets terug, waardoor we met 3-5 gingen rusten.

    Wat daarna volgde was een echte thriller. VIKO hield de voorsprong lange tijd vast, maar bij 9-8 kwam HKC er uiteindelijk toch overheen. Geen paniek. Rustig blijven ballen. Skyler Nelemans kreeg een strafworp en maakte koelbloedig de 9-9.

    En dan de laatste minuut. Opnieuw een strafworp voor VIKO. Ditmaal gaat Mick Godthelp staan. De scheidsrechter fluit. Iedereen kijkt. Mick schiet…

    Jaaaa: 9-10!

    HKC mag nog één keer uitnemen en krijgt nog één aanval. VIKO onderschept de bal en dan weet iedereen het:

    De winst is binnen. De kampioenspoule is binnen!

    Van twijfel naar koploper in de Hoofdklasse

    En daarmee kunnen we inmiddels ook antwoord geven op die ene vraag waarmee we aan dit avontuur begonnen:

    Waar staan we met deze ploeg? Bovenaan in de Hoofdklasse en geplaatst voor de kampioenspoule.

    Met nog één wedstrijd te spelen heeft deze groep daarmee iets neergezet wat we vooraf alleen maar hadden kunnen hopen. Het eerste jeugdteam uit de geschiedenis van KV VIKO dat op het hoogste niveau van Nederland speelt, heeft zich niet alleen staande gehouden, maar doet direct mee om de bovenste plaatsen en heeft zich verzekerd van een plek tussen de beste ploegen in de kampioenspoule.

    Een prestatie waar we als spelers, staf én vereniging ontzettend trots op mogen zijn.

    En nu? Nog één keer alles geven

    Want er is nog één speelronde. Dalto komt naar Vianen en moet winnen. HKC zal vanuit Hardinxveld-Giessendam hopen dat juist VIKO wint. Twee gerenommeerde ploegen die voor hun positie afhankelijk zijn van dat ploegje uit Vianen dat vooraf vooral benieuwd was of het überhaupt op dit niveau mee kon komen.

    VIKO hoeft niet meer. Maar VIKO wil natuurlijk wel. En gaat er ook voor!

    Nog één keer alles geven. Nog één keer laten zien waar deze ploeg inmiddels staat. En daarna wacht het volgende hoofdstuk: zaal hoofdklasse en aansluitend de veld kampioenspoule.

    Wat. Een. Team. ❤️🤍